woensdag 2 augustus 2017

Ontmoeting met God.



Gedicht gekregen van een vriend,
die het las, boven een ziekbed in de kliniek 

God, in heel kleine dingen 
heb ik U ontmoet 
in het groen van de bomen 
in vogelzang 
in adem en aarde 
in zonsondergang 

God, in heel kleine daden 
heb ik U ontmoet 
in vragende ogen 
in een hand door je haar 
in kussende lippen 
in een zegenend gebaar 

God, in eenvoudige mensen 
heb ik U ontmoet 
in spelende kinderen 
in jeugd die zich geeft 
in een man die kan knielen 
in een vrouw die vergeeft 

Amen

donderdag 29 juni 2017

Morgenglans.




MORGENGLANS

Hoe schoon is mijn land
bij 't eerste ochtendgloren,
wanneer tussen zon en maan
de eerste dauwdruppel wordt geboren.

Hoe menigmaal heb je 't oog
reeds kunnen bekoren,
als bij zomer-zonnelicht
de zoete weiden en 't golvend koren
in je schoot worden herboren.

En bij de betoverende ochtendzangen
van menig vogelkijn
klopt ons hart steeds eenzelfde verlangen
ach, kon het maar altijd zomer zijn.


Jozef Vandromme
(uit SEIZOENEN van mijn hart)

zaterdag 27 mei 2017

Dien avond en die rooze




DIEN AVOND EN DIE ROOZE

‘k Heb menig uur bij u
gesleten en genoten,
en nooit en heeft een uur met u
me een enklen stond verdroten.

‘k Heb menig menig blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een bie, met u, met u,
er honing uit gedronken;

maar nooit een uur zo lief met u,
zoo lang zij duren koste,
maar nooit een uur zoo droef om u,
wanneer ik scheiden moste,

als de uur wanneer ik dicht bij u,
dien avond, neêrgezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten.

Noch nooit een blom zo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die dien avond blonk op u,
en mocht de mijne wezen!

Ofschoon, zoo wel voor mij als u,
- wie zal dit kwaad genezen? -
een uur bij mij, een uur bij u
niet lang een uur mag wezen;

ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
zoo lief en uitgelezen,
die rooze, al was ‘t een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,

toch lang bewaart, dit zeg ik u,
‘t en ware ik ‘t al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden: u
dien avond - en - die rooze!

Guido Gezelle

dinsdag 28 februari 2017

Vastentijd.



YOU RAISE ME UP

Wanneer ik me slecht voel en o mijn ziel zo vermoeid
wanneer problemen komen en mijn hart belast wordt
dan ben ik nog steeds en wacht hier in de stilte
totdat je een tijdje bij me komt zitten.

Jij tilt me op, zodat ik op bergen kan staan.
Jij tilt me op en laat me lopen over stormachtige zeeën.
Ik ben sterk wanneer ik op je schouders rust.
Jij tilt me op tot meer dan ik kan zijn.

Er is geen leven, geen leven zonder die honger.
Elk rusteloos hart dat zo onregelmatig klopt.
Maar wanneer jij komt en ik vol verwondering ben
dan denk ik: ik zie een glimp van de eeuwigheid.

Jij tilt me op, zodat ik op bergen kan staan.
Jij tilt me op en laat me lopen over stormachtige zeeën.
Ik ben sterk wanneer ik op je schouders rust.
Jij tilt me op tot meer dan ik kan zijn.



Voor meer bezinning in de vastentijd:


Gedichten over de natuur: